روز چهل و سه طلوع

سی و دو تمام

2012-02-01T18:07:00.002-05:00

یک عالم جمله در طول روز در ذهنم می نویسم بلکه شبی، وقتی گیر بیاورم بیایم اینجا بنویسم که یادم بماند در این روزها چه حال و هوایی داشته ام و در ذهنم چه می گذشته. اما کو وقت؟ اگر هم باشد، می گذارم برای لم دادن و به پنجره خیره شدن. می گذارم برای سکوت. می گذارم بگذرد، بدون اینکه کاری کنم.

سی و دو ساله شدم و به رسم هر سال که اینجا می نوشتم، امسال نشد، همان وقت نشد چیزکی بنویسم درباره سی و یک سالگی تمام شده ام. اینقدر تند می گذرد که تا من بیایم هضم کنم ماجراهایش را می بینم یک سال دیگر عمرم بیشتر شد. امان نمی دهد زندگی. پررو پررو می آید و از رویت هم رد می شود. اصلا له ات می کند و نمی گذارد جنب بخوری. بی حیا! خب است حالا، این وقت شبی خونم را کثیف نکنم.

داشتم می گفتم، سی دو ساله شدم. هر سال فکر می کنم مهم ترین اتفاق های زندگی ام در آن سال بوده، اما این بار فرق دارد. من مامان شدم. چشیدم چطوری است که یک موجود در دل آدم رشد می کند و گنده می شود و شکم آدم می خواهد بترکد. چشیدم چطوری یک روزه دل آدم می رود پایین و یک بچه را می گذارند روی سینه ات و می گویند این آن تو بوده در این مدت. همین. والسلام. دیدم و باورم شد این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست. راه برگشت بی راه برگشت. تو ماندی و بچه چند روزه ات. یاد گرفتم هر روز ترسم را کم تر کنم. فهمیدم باید قوی باشم. باورم شد مامان ها آدم های شجاعی هستند. خیلی دل می خواهد خدایی. جان سگ باید داشته باشی. شوخی نیست.

خلاصه همین ها دیگر. سی و دو ساله شدم هفته پیش. لابد فردا از خواب بیدار می شوم باید بیایم بنویسم امروز سی و سه ساله شدم. اصلا به من چه زمان چه کوفتی می خواهد بگذرد. بگذار اینقدر تند بگذرد تا سرش گیج برود و بیفتد کف زمین، بلکه ما به اش بخندیم. زکی ما را باش، به چه چیزها خوشیم.

همین

بدون عنوان

2012-01-12T17:28:00.007-05:00

سیگارش را جلو آورد تا سیگارم را روشن کند. سیگارم اینقدر زود آتش خورد که بعدترش از من فحش. در چند صدم ثانیه محو سلول های پوستش شدم. سلول های گونه و زیرچشمش را می گویم. بعضی از سلول ها را باید از خیلی نزدیک دید، باید بو کشید، باید لمس کرد، باید در آن فرو رفت و غرق شد. باید در مسیر خط ها و چروک هایشان جاری شد. آن شب باد می آمد، آتش فندک جواب نمی داد. هوا سوز داشت. نم بارانی هم گرفته بود. محروم ماندم از تماشا. این کمترین عاشقانه ای بود که در حسرتش ماندم. دل سیر نگاهش کنم و دستی به چشم هایش بکشم.

وقتی سرنوشت را می سپاری به دست سیگار، این می شود که سهم تو از یک آدم به چند صدم ثانیه می رسد

.

۲۰۱۲

2012-01-01T04:25:00.002-05:00

زیر لحاف اتاقی در هتلی چند خیابان آن طرف تر از خانه مان سال ۲۰۱۱ را آغاز کردیم. دو تا جوراب پوشیده بودم، دو تا زیرپوش، دو تا ژاکت، دو تا شلوار و یک شال گردن دور سرم پیچیده بودم. ساعت نزدیک ۱۲ شب بود. بی حال بودم چون همه روز هرچی خورده بودم، بالا می آوردم. یک موجود چند سلولی در رحمم داشت بزرگ می شد و همین باعث شده بود از بوی هرچیزی حالم بهم بخورد، حتی خانه و حتی بوی دستگاه های گرم کننده هوا. داشتیم سی ان ان نگاه می کردیم. نیویورک را نشان می داد که مردم ذوق زده اند. زیر لحاف با بدنی لرزان و عقی که داشت در گلویم بالا و پایین می رفت، سال ۲۰۱۰ را به پایان بردم.

اما،

امشب، ساعت ۱۲ نیمه شب است. پسرک پنج ماهه ام روی تخت آبی اش، آرام و باز هم آرام تر خوابیده. با چشمان و لبانی بسته که شبیه فرشته هایش می کند. سال ۲۰۱۱ تمام شد. ۲۰۱۲ شروع شد. حالا آن موجود سه چهار سانتی، ۶۵ سانتی متر قد دارد و روبه رویم دستش را به صورتش می برد تا گوشه ای از آن را بخاراند.

همینطوری است که سال ها می گذرد.

.

مردی که پایش می لنگید

2011-12-28T21:52:00.002-05:00

در مجتمعی که ما در تهران زندگی می کردیم، مرد جوانی بود، چیزی حدود بیست و شش سال که پایش می لنگید. زیاد می دیدمش. صبح ها وقتی می رفتم دانشگاه و عصرها که برمی گشتم خانه. شاید یک پایش خیلی کوتاه تر از آن یکی بود که تا این حد بالا و پایین می شد، وقت راه رفتن. وقتی سربالایی را بالا می رفتم از آن دور می دیدمش. بیشتر پیراهن آبی و شلوار کتان کرم رنگ می پوشید. مدت ها این مرد جوان که چهره دلنشینی هم داشت، مظهر اعتماد به نفس و امید و زندگی برای من بود. داشتم فکر می کردم آدم معمولی ها انگار دیگر چیزی برای تکان دادن آدم ندارند. هرچه هستند دیگر تکراری شده است. خب زحمت کشیده اید که طبیعی هستید و مانند میلیون ها نفر دیگر زندگی می کنید و بزرگ شدنتان درست عین چارت رشد تو کتاب ها بوده است.

الان که فکر می کنم، حسرت می خورم چرا یک بار هم جلوی پایش که انگار دارد روی ابرها قدم می زند، پا روی ترمز نزدم، سوار نکردمش و گپی باهاش نزدم. کاش هنوز همان محل باشد و در سفر به تهران بروم و پیدایش کنم. باید بداند من زمانی محو راه رفتن او می شدم.

.

حکایت عشقی

2011-12-26T15:42:00.002-05:00

اگر نظر من را بخواهی، آدم باید سه چیز را در طول عمرش تجربه کند. عشق دو طرفه. عاشق کسی شدن که تو را به تخمش هم حساب نمی کند و معشوق کسی شدن که تو به هیچ جایت حسابش نمی کنی. ممکن است هر سه باهم حادث شوند. ممکن هم هست یکی یکی یا با فاصله از هم. اما تجربه به من ثابت کرده، اولی پر از شور است تا نم نم ته بکشد، دومی می سازدت، سومی هم سرگرمت می کند...

حال ندارم این وقت شبی بیشتر بنویسم.

فعلا همین

من و بچه داری

2011-12-21T15:55:00.003-05:00

اولین تلاش برای رهایی و آزادی، باز کردن قنداق بود در دو ماهگی. و حالا اولین نافرمانی ریختن پوشک هاست روی میز تعویض. این اولین بار است که دستش را برای بهم ریختن نظمی دراز می کند و از این کار ذوق زده می شود.

.

شــــــــــــایان

2011-11-05T05:53:00.001-04:00

پسر صد روزه شد

تصادفی نیست

2011-11-04T14:43:00.003-04:00

من از آن دسته آدم هایی هستم که هیچ چیزی را در دنیا و زندگی (ام) تصادفی و شانسکی نمی دانم. هر چیزی رازی دارد که باید کشف کنم. باید دلیلی را پیدا کنم تا وجدانم، درونم و ذهنم آرام بگیرد. تقریبا یک سال است وقتی ساعت دیجیتالی به چشمم می خورد، خصوصا ساعت ماشین و موبایل، اعداد یکسان می بینم. ۱۱:۱۱، ۵:۵۵، ۱۲:۱۲، ۱۷:۱۷ و حتی ۲۲:۴۴. حالا داستان این اعداد مشابه چیست، هنوز نمی دانم.

حتما که دلیلی دارد. هیچ چیزی تصادفی نیست.

.

.

2011-10-24T12:05:00.003-04:00

و از دیگر امراض من این است که حس می کنم چقدر خوشبخت بوده ام، روزهایی که کاملا احساس شوربختی می کردم. این مرض گریبانم را گرفته و رهایم نمی کند. با خودم دائم می گویم چقدر خوشبخت می توانستم باشم آن روزها و ای لعنتی چرا نمی فهمیدی و حسش نمی کردی. بعد مکث می کنم و می روم دست نوشته های خود لعنتی ام را می آورم و می خوانم که چقدر از حس خوشبختی خودم را دور می دیدم. لعن و نفرین می کنم خودم را که ای خر چرا اینطوری فکر می کردی.

اما خوبی داشتن این مرض لاعلاج این است که الان اگر احساس بدبختی کنم، می دانم روزی خودم را در امروز خوشبخت می بینم و بعد با همه قوا سعی می کنم انسان خوشبختی باشم. چون لابد هستم ولی الان نمی توانم درک کنم.

زندگی هرطوری باشد انگار فرقی نمی کند به حالش. اصلا انگار خوشبختی و بدبختی هیچ ربطی به زندگی ندارد. فقط به ذهن کوفتی من برمی گردد.

.

.

2011-10-24T12:00:00.003-04:00

یکی از مرض های من که به شدت جایش درد می کند، این است که در پارسال زندگی می کنم. یعنی امروز همه اش به این فکر بودم که پارسال در چنین روزی چطوری بودم، روزم چگونه گذشت، چه شکلی بودم، کجاها رفتم، چه دیدم... و بعد فکر می کنم اگر پارسال بود، این کار را می کردم، این کار را نمی کردم و بعد دادگاهی به چه بزرگی راه می اندازم علیه خود بیچاره ام.

و بعد این را می دانم که سال دیگر، در دوم آبان ماه سال نود و یک به دوم آبان نود فکر می کنم و بعد می آیم سرک می کشم در این وبلاگ تا ببینم چه نوشته بودم و لابد این پست را می بینم و ضایع می شوم.

نمی دانم همه این مرض لاعلاج را دارند یا فقط من اینطوری ام؟

.

.

2011-10-02T11:24:00.002-04:00

پسرک بزرگ شده. زمین تا آسمان با روزهای اول تولدش فرق دارد. حرفه ای تر می خوابد، حرفه ای تر شیر می خورد و حرفه ای تر گریه می کند، در مدل های مختلف. اعتراضی، سوزناک، بی هدف، ... سرعت رشد او در دو ماه از سرعت باور من خیلی تندتر است. تا من به تغییری عادت می کنم، او طور دیگری می شود. اما دستش را زود می خوانم و طوری برخورد می کنم که زرنگ تر از اویم، هرچه باشد چهار تا پیراهن که بیشتر پاره کرده ام. امروز برای نیم ساعتی ساکت و آرام دراز کشیده بود. خواستم بغلش کنم که معترضانه گریه اش گرفت. فکر کنم در عالم خودش بود و تنهایی اش را خراب کردم. ناراحت شدم.

به خودم رفته، دوست دارد در تخت لم دهد و از پنجره به آسمان خیره شود. به آسمان خالی کم رنگ.

.

.

2011-09-26T00:01:00.006-04:00

از امراض صعب العلاج من، یکی آن است که وقتی به سرم می زند، دیگر زده. بعد که به خودم می آیم، می گویم «حالا که با دقت نگاه می کنم، می بینم اشتباه کردم». این مرض ریشه ژنتیکی دارد و مادرزادی است.

دسته بندی: امراض صعب العلاج من

بازگشت به خانه اول

2011-09-21T21:49:00.003-04:00

طلوع که شد، خورشید را وارسی کردم، همان خورشید بود. از همان پنجره که همیشه پیدایش می شد، بیرون زد. با اندکی تفاوت، گرم تر، زردتر و نزدیک تر.

خانه همان خانه است، اما آدم هایش کمی پیرتر شده اند. زیر گردنشان چروک دیدم. صورت هایشان تکیده تر شده. گردن جایی نیست که زود پیر شود، اکر چروکیده شود یعنی سنی از این آدم گذشته.

اتاق نشیمن همانی بود که بود. مبل ها کمی وارفته تر شده اند. جای قاب عکس ها تغییر نکرده، نمکدان های روی میز همان جایی بودند که همیشه بودند. انگار کسی در این سالی که گذشته، نمک روی چیزی نپاشیده. سیم تلفن که از زیر قالی رد شده بود، جایش برای رضای خدا هم تفاوتی نکرده است. انگار تلفن صدایش در نیامده تا کسی آن را جواب دهد، تا سیم آن کشیده شود و تکانی بخورد. شمع هایی که هرگز روشن نشده اند، آنجا که بودند، هستند. گل های مصنوعی آن گوشه، هنوز همانجایند.

نشسته ام و خیره مانده ام به روبه رویم. هیچ چیزی تغییر نکرده، این منم که زیر و رو شده ام. انگار متلاشی شده باشم و باز دوباره بهم چسبیده شده باشم.

.

من الان، اوی قدیم

2011-09-02T20:41:00.005-04:00

عکس کاغذی با آدم کاری می کند که عمرا دیجیتال بکند.

وقتی عاشقم شد، به زور هجده ساله بود. بابا برای مخالفت پدرانه می گفت فقط دو، سه سال است که بالغ شده! من سرمست این بودم که کسی عاشقم شده. پسر لاغری که موهای سیاه داشت. شلوار پارچه ای می پوشید و ریشش درست و حسابی هنوز پرپشت نشده بود. می گفت از همان نگاه اول عاشقم شده، من هم خدایی از همان نگاه اول جذبش شده بودم، اما من نوزده ساله، ترم دوم دانشکده بودم که عاشق، عاشق پیشگی اش شدم و بعد عاشق خودش. سادگی داشت. بی تابی می کرد. بی باک بود. شور می داد به روزهای من...

آدم باید آلبوم عکس های کاغذی را با خودش ببرد، هر جا که می رود.

دیروز از یکی از دوست های مشترکمان، ایمیلی گرفتم که در آن عکس اسکن شده ای از سیزده سال پیش پیوست بود. همان روزهایی که پسرک هجده ساله شور آورده بود به زندگی من. سه همکلاسی دانشکده دور سفره شام روی فرش ایرانی نشسته اند. سمت راست عکس، او نشسته. همانی که چهره اش توی ذهنم حک شده اما به کلی هم یادم رفته بود.

پرتاب شدم به سال های قدیم. دوباره عاشق شدم. عاشق آن پسر که الان پدر بچه ام است و موهایش کم پشت شده، ریشش پرپشت. دیگر لاغر نیست و برای خودش مردی شده. رفتم خیره شدم به اش و گفتم من عاشق شدم. عاشق این پسر توی عکس. راست می گفتم من واقعا آن پسر را می خواستم. خود الانم، اوی آن زمان را می خواست.

فانتزی من هم شاید این باشد که سی و یک ساله بمانم و او برمی گشت به هجده سالگی و دوباره عشق را باهم آغاز می کردیم.

آدم باید عکس های کاغذی را دست کم اسکن کند و قدیم خودش و عشقش را هر از گاهی ببیند.

.

تکه تکه ام

2011-08-31T22:38:00.006-04:00

همین لحظه حس کردم یک تکه ام در نشر باغ، خیابان ولی عصر روبه روی باغ فرودس جا مانده است. دقیقا از تابستان سال ۸۲. اگر کسی اینجا را خواند و گذرش به کتابفروشی نشر باغ افتاد، تکه من را ملاقات کند. آن ته مغازه که محصولات یونیسف داشت، ایستاده ام. کنار کارت پستال ها.

باید هر تکه ام را که یادم می افتد، اینجا بنویسم. شاید کسی تکه هایم را دید و آشنایی داد.

چقدر پاره پاره ام. هر جا رفته ام و بوده ام، چیزی ازم جدا شده و همانجا مانده. شوخی نیست. همین چند تایی که پیش خودم مانده اند هم چنگی به دلم نمی زنند. کجا جا ماندم؟ کی می شود برگردم و همه را جمع کنم از نو. باید برگشت. ماندن دیگر جایز نیست. همه راهی که آمده ام را برمی گردم و سر راه خودم را جمع می کنم. برمی گردم

.

...

2011-08-24T01:54:00.005-04:00

آدم باید چند تایی رویا و خیال برای روز «مبادا» در آب نمک بخواباند. اگر پشت سر هم تا سی سالگی به همه رویاهایت برسی، دیگر انگیزه لازم را برای ادامه زندگی نخواهی داشت. برای رسیدن به رویاها عجله نکن. اگر هم به همه افسانه های شخصی ات رسیدی، زودتر رویای جدیدی برای خودت دست پا کن، وگرنه روزگار غم انگیزی در انتظارت خواهد بود. زندگی به رویا رسیده ارزشی ندارد. همه نمک زندگی به رویایی است که انتظارش را می کشیم تا یافتنی شود.

از مجموعه یافته های من در سی و یک سالگی

.

2011-08-18T02:04:00.002-04:00

پایم را با نوک ناخنم خاراندم و زخم دو روز پیش را کندم. دلم خنک شد. لذتی در کندن زخم هست، و بعدترش قطره خونی که بیرون می آید و پوست را مرطوب می کند.

2011-08-06T23:02:00.002-04:00

جای گلدان پشت پنجره است، حتی روزهای ابری.

.

شیرین ترین وحشت

2011-08-04T11:08:00.004-04:00

شیرین ترین وحشت زندگی ام، نیم ساعتی بود که پسرم به دنیا آمد. حالا که هفت روز می گذرد، باورم نمی شود که چرا تا این همه وحشت زده بودم. عجیب ترین حس زندگی ام در آن اتاق طبقه سوم بیمارستان، در گوشه ای از این قاره پهناور اتفاق افتاد.

از زمانی که دکتر گفت به دنیا می آوریمش، تا وقتی آمد، چهار ساعت طول کشید. هم آماده بودم، هم نه. فکر می کردم چند روزی مهلت داشته باشم، اما تصمیم جدی تر از این بود که من بخواهم تغییرش بدهم. دکتر گفت برو خانه وسایلت را جمع کن و تا نیم ساعت دیگر در بیمارستان بستری شو. ساعت دو نیم ظهر در اتاق عمل می بینمت.

ساعت سه با همان تخت اتاقی که در آن بستری بودم، به سمت اتاق عمل برده شدم. در مسیر راهرو، دقیقا مثل فیلم ها که زن زائو را می برند، همراهانم را دیدم. مامان که به بوسیدن و ابراز علاقه مستقیم عادت ندارد، آن روز سرش را خم کرد و پیشانی ام بوس کرد. همین جا بود که قلبم تندتر زد. ماجرا دراماتیک تر می شد هر لحظه. سعی می کردم مثل یک آدم بزرگسال به خودم مسلط باشم، اما سخت بود. پر بودم از حس انتظار و ترس و هیجان و ناباوری.

درجه حرارت بدنم پایین می آمد. سردم بود.

دو پرستار زن و یک مرد که همگی بور و چشم آبی بودند تخت را هل می دادند. می دانستم یکی از همراهانم به اتاق عمل می آید. اما وقتی وارد اتاق شدم، خودم را میان خارجی ها تنها دیدم. دفعه اول نبود که عمل جراحی می کردم. با فضای اتاق عمل، حس پیش از بیهوشی و زمان منگی پس از آن آشنایی داشتم. اما این بار فرق داشت. قابل مقایسه نبود. یک آدم در سایز کوچک قرار بود از تن من بیرون کشیده شود. کسی مریض نبود که بخواهد مداوا شود.

دو پرستار زن کنارم ایستادند. خم شده بودم تا دکتر بیهوشی که چشم بادامی هم بود، سوزنی در نخاعم فرو کند تا درد بریده شدن با تیغ و کندن بچه ام را که نه ماه در من جا خوش کرده بود، نفهمم. سردم بود. یخ زده بودم. می لرزیدم. برایم ملافه ای گرم آوردند. همه چیز داشت به سرعت پیش می رفت. دست پرستار سمت چپی را ناخودآگاه گرفتم و فشار دادم. جرات نافرمانی نداشتم. دکتر چشم بادامی جلو آمد و گفت: مریم، من الان به نخاع تو سوزنی فرو می کنم، دردش کمتر از سوزن سرم است. به من اطمینان کن. من هم کردم. راست می گفت.

اینجا دکترها هر کاری می خواهند با آدم بکنند، اول برای آدم توضیح می دهند.

پایم کبود شده بود. همینطور که خم روی تخت اتاق عمل نشسته بودم، فهمیدم هیچ وقت تا این حد در زندگی نترسیده بودم. من وحشت زده شدم بودم و تنها، میان آدم هایی با لباس های آبی که انگلیسی بلغور می کردند، یخ زده و مبهوت رو به سقف اتاق عمل دراز کشیدم.

هیچ وقت اینقدر زمان تند نگذشته بود. قسم می خورم زمان تا این حد تند نگذشته بود، ساعت سه بعد از ظهر روز پنجشنبه، ششم مرداد ماه سال نود.

با خودم ذکری را که دوست دارم، زمزمه می کردم. وقتی خودت را تنها و وحشت زده ببینی، ایمان می آوری به ذکر. تلاش ذهنم این بود که از شرایط لذت ببرم و برای خودم خاطره خوبی بسازم اما پا به پای این لذت، وحشت غیر قابل توصیفی هم بود.

صدای دکترم را شنیدم. من بی حس روی تخت افتاده بودم. نمی توانستم نوک پایم را تکان دهم. او می خندید و خودش را آماده می کرد. همه بلند بلند حرف می زدند. رنگ آبی پارچه ها سرمای تنم را بیشتر می کرد. آنجا بود که فهمیدم ترس، سرد است و نه گرم.

دکتر چشم بادامی سمت چپ ایستاده بود و دکتر تنفس بالا سرم. هر دو اطمینان دادند که مراقب من هستند و نمی گذارد درد را حس کنم.

پارچه آبی رو به صورتم وصل شد. و این یعنی داستان نه ماه بارداری رو به اتمام است.

ذکرم را تکرار می کردم و خودم را دلداری می دادم که این وحشت و ترس و سرما تمام می شود و بچه ات را به زودی می بینی.

زمان تند می گذشت... شکمم باز شده بود و حس می کردم همه محتویاتش جابه جا می شوند. به یک باره چیزی از دلم خالی شد. کنده شدنش را در بی حسی هم می شد حس کرد. صدای گریه اش را شنیدم. ساعت سه و سیزده دقیقه بود.

سردم بود. خوشحال بودم. گریه ام گرفته بود. منگ بودم. انگار مهم ترین کار زندگی ام را کردم و حالا می توانم دل سیر بخوابم. صدای گریه اش آرامم می کرد و ذره ذره وحشت از تنم بیرون رفت.

چند ثانیه بعدتر دیدمش و همه چیز آرامش گرفت. حالا او بیرون از من است.

.

انقلاب تن

2011-07-24T11:21:00.006-04:00

جایی خواندم که بارداری (نگه داشتن بار موقتی در بدن به مدت نه ماه) بزرگ ترین انقلابی است که می تواند در بدن یک انسان (زن) رخ دهد. من به واقع صدای انقلاب بدنم را شنیدم در این ماه ها. ابتدا تلاشم این بود که کنترل همه چیز را در دست بگیرم و نیروهای شورشی (هرمون ها) که به سرعت تمام بدن را در اختیار گرفتند، شکست دهم اما موفق نشدم. به خیالم کنترل امور بدنم با من است، اما به زودی فهمیدم باید تنم را به مدت معلومی رها کنم تا خود دستگاه طبیعت هرکاری می خواهد، بکند.

حالا تب انقلاب تنم قرار است به زودی فروکش کند. باز جایی خواندم سیستم بدن زن، خودش را به سرعت به روزهای قبل این انقلاب کبیر می رساند. بدم نمی آید برگردم به روزهای سبک قبل از انقلاب. برمی گردم اما می دانم دیگر آن آدم قبلی نیستم.

.

سفر به اخترک ما

2011-07-20T15:39:00.006-04:00

کم کم شازده کوچولوی ما بار سفر از تن من می بندد تا به اخترک آدم بزرگ ها پا بگذارد. نه ماه می شود که مهمان تنم بوده و من دیگر به وجودش عادت کرده ام و می دانم آمدنش من را وارد مرحله تازه و ناشناخته ای خواهد کرد. از روزهای آخر پاییز سال پیش در کیسه دل من بود و شگفت آور ترین اتفاق زندگی ام را آفرید، همزمان که خودش آفریده می شد.

حالا شازده کوچولوی داستان ما کاسه و کوزه اش را جمع کرده و می خواهد رفع زحمت کند. من می مانم با دل خالی. دلم می گیرد. دوست می داشتم حالا حالاها در من می ماند. ما که دو تایی خوش بودیم باهم. تازگی ها اخلاق همدیگر دستمان آمده بود.

دلم تنگ می شود برای اینکه دستم را بگذارم زیر قفسه سینه ام، روی سرش که از کف دستم کوچک تر است. نوازشش کنم و او هم کش و قوسی بیاید. آخ شازده کوچولوی من، حسابی اهلی ات شدم...

اقامت خوشی برایت روی این اخترک آرزو می کنم
---
روزهای پایانی تیرماه نود

.

.

2011-07-14T20:54:00.007-04:00

گیرم بهترین شهر دنیا زندگی کنی، اما چه سود وقتی در کوچه و خیابان هایش پرسه بزنی و به چراغ روشن خانه هایی که هیچ دوست و آشنایی در آن نیست، خیره شوی.

از مجموع یافته های من در سی و یک سالگی

.

نخستین تصمیم

2011-07-05T23:55:00.006-04:00

هنوز نچرخیدی. کمتر از یک ماه فرصت داری تا سر به هوایی را کنار بگذاری و سر به زیر شوی. من تلاش کردم با خوردن مایعات و کمی ورزش به تو کمک کنم، اما امروز دکتر گفت «تصمیم» با خودش است. این نخستین تصمیم جدی تو خواهد بود، بچرخی یا نچرخی و اگر آره، از سمت راست باشد یا از چپ. یک باره بچرخی یا آهسته آهسته تنی تکان دهی. دکتر گفت ما نمی توانیم دقیق حدس بزنیم کی این اتفاق می افتد و باید منتظر باشیم تا ببینیم خودش چه تصمیمی می گیرد.

خوشحالم به مرحله تصمیم گیری رسیدی. حالا حالاها زندگی برایت دارد.

.

2011-06-25T02:31:00.002-04:00

دارم تغییر می کنم. حس می کنم آدم قبلی نیستم و در تنهایی ام با آدم جدیدی مواجه ام. این ناآشنایی هیجانزده ام می کند. باید بیشتر بگذرد تا بتوانم درباره اش بنویسم.

.

بیست و چهار خرداد نود - ده شب

2011-06-13T22:26:00.004-04:00

کاش این لگدهایی که الان می زنی، یادت بماند. من که هیچ یادم نیست. مامان می گوید مثل مار می ماندم، می خیزیدم در دلش. اما تو برای من، ماهی قرمز عید هستی در تنگ آب. می لرزی، می تابی و گهکاه خودت را به دیواره شیشه ای محکم می کوبی. چه حس غریبی است... جزیی از بدنم که هیچ اختیارش را ندارم، اما یک جورایی هم دارم... نمی دانم.

.

شش سال

2011-05-25T23:57:00.006-04:00

شش سال شد که از ایران به قصد زندگی در جایی غیر از ایران بار سفر بستیم. اردیبهشت ۸۴ بود که درست همزمان با آمدن کارت پایان خدمت و گرفتن پول رهن از صاحبخانه، جهیزیه ای که چهار سال قبلش مامان و بابا به من داده بودند، در کارتن روانه انبار کردیم. باقی وسایل را هم در خانه ای کوچک گذاشتیم که اگر سرمان به سنگ خورد و دلمان هوای وطن کرد، آواره نباشیم. اما شش سال شد و این سر به سنگ نخورد، دل گاه گاهی هوای تهران کرد، کارتن ها خاک خوردند و خانه کوچکمان به دست مستاجر سپرده شد.

روز آخر، در فرودگاه از این کاری که می کردم به شدت راضی بودم و با خودم عهد کردم که برای کلاه هم که شده، گذرم این ورها نیفتد. عمیقا معتقد بودم برای آغاز دوباره باید همه پل ها را خراب کرد. رفتن مهم بود تا رسیدن به جایی مشخص. برای دفاع از پایان نامه و دیدو بازدید فامیل چند باری به تهران سر زدم. با ذوق و شوق می آمدم و با فحش و لعنت برمی گشتم.

گاهی که به زندگی در ایران فکر می کنم، مالیخولیایی می شوم که در تهران ویزای کار چطور باید گرفت. یا مثلا ویزای اقامت در ایران چند سال اعتبار دارد و آیا می شود همزمان کار کرد و هم دانشجو بود. بعد از چند سال می شود برای سیتیزن شیپ اپلای کرد...! به اینجا که می رسی، یعنی ایران هم دیگر مفهوم وطن بودنش را از دست داده، جایی که خیالت راحت باشد، برای یک عمر می توانی بدون اجازه کسی زندگی کنی.

حس می کنم زندگی در ایران و تهران یادم رفته است. آدم ها، لباس هایی که می پوشند و مدل موهایشان برایم عجیب و بیگانه است. ماشین ها را در خیابان ها نمی شناسم. بعضی از آدرس ها و اسم خیابان ها برایم تازگی دارد. باورم نمی شود سر دولت در خیابان شریعتی ایستگاه مترو باشد. رستوران های جدید را نمی شناسم. تاکسی بانوان را ندیدم و قیمت کرایه ها را نمی دانم. نمی دانم هنوز روسری ساتن در تهران مد است یا شال نخی. آخرین باری که تهران بودم دخترها مانتوهایی می پوشیدند که مثل زنان قجری، دامن چین چین داشت و روسری های گل گلی سرشان می کردند. همه برنزه بودند و خیلی لاغر...

اما مگر می شود آدم ۲۵ سال اول عمرش را در شهری زندگی کند و همه چیز از یادش برود به همین سادگی ها. اغراق نیست اگر بگویم هر روز یادی از تهران می کنم. از کوچه ای که زندگی می کردیم، از مسیر خانه تا مدرسه، از سینمایی که می رفتم. از اتوبان هایی که شب ها می تاختم. از پل پارک وی، از سایه درخت های ولیعصر، از میدان تجریش، از پل گیشا، از قلهک، از چلوکبابی نایب، از کریم خان زند، از ترافیک صدر...

حالا شش سال گذشته و من تجربه زندگی در سه کشور مختلف را دارم. آدم های زیادی دیدم و دوستان تازه پیدا کردم. تا توانستم به شهرهای بزرگ جهان سر زدم، حتی شده برای دو روز، تنها برای اینکه چشمم ببیند. تجربه یک جای دیگر ما را با خودش به شرق و غرب برد. هرجا می رسیدیم، به فکر مقصد بعدی بودیم. مقصد نهایی هم «آمریکا» بود، چون لابد آمریکا ته دنیاست. واقعا هم هست. ته دنیا یک دیوار بلند و پهنی است که ایالات متحده نام دارد. وقتی به این دیوار می رسی، فقط دو راه وجود دارد، یا همانجا دم دیوار می مانی یا راهت را می گیری و برمی گردی به جایی که بودی.

حالا ما مانده ایم و این دو راهی.

داستان ادامه دارد

هفت ماه گذشت

2011-05-23T15:51:00.004-04:00

از همین روزها هرچه بیشتر بگذرد، وابستگی ات به من کم و کمتر می شود. حالا می توانی بیرون از تن من زنده بمانی و نفس بکشی. حالا بدنت دمایش را کنترل می کند و کم کم نیازت به گرمای من ناپدید می شود. حالا لیترها خون ساخته ای و میلیون ها سلول عصبی در بدنت فعال هستند. این روزها می خوابی، بیدار می شوی و هروقت خواستی دست و پایت را تکان می دهی، بدون اختیار من.

این روزها با اینکه در منی، ولی اولین روزهایی است که استقلال از من را تجربه می کنی و این آغاز ماجراست. برای من، هم لذت بخش است و هم غم انگیز که باید این جدایی تدریجی را هر روز دیگر عمرم تجربه کنم. روزی از تن من جدا می شوی، روزی از آغوشم و روزی از خانه ام...

.

.

2011-05-16T19:43:00.002-04:00

تو به من زنگ زدی، چندین بار ولی خط راه نمی داد

شنبه شب من زنگ زدم و با هم درد دل کردیم

تو حرف زدی

می خواستی به یک جزیره دور افتاده بروی تا خودت را گم کنی

خسته ای

بی تابی

بی قراری

..........

دوشنبه، ششم جولای دو هزار و نه

پ.ن: از نوشته های قدیمی ام که امروز پیدا کردم

عادت می کنیم

2011-05-09T12:49:00.006-04:00

از یک هفته مانده به نوروز تا به این ور، غیر از دو باری که رفتم دکتر و با زن مصری حرف زدم، دو پرستار آمریکایی که فشار خون و وزنم را اندازه گرفته اند و پسر همسایه که ایرانی است و یک بار پنج دقیقه ای در کوچه دیدیمش و کمی چاق سلامتی کردیم، با هیچ بنی بشری معاشرت رو در رو نداشته ام.

یکی از استادهای مرد خانواده پیشنهاد داده بود من بروم داوطلبانه به او در ادیت چند فیلم کوتاه کمک کنم. من نپذیرفتم. به آدم های خارجی موبور ویار دارم. از شنیدن زبان انگلیسی بدم می آید، مثل بوی خمیر دندان حالت تهوع ام می اندازد.

دوست قدیمی ام از مریلند تلفن می زند و انرژی ام می دهد که برو در کلاب های کتاب خوانی شهر شرکت کن، اما نمی روم. یک کتابفروشی کتاب های دسته دوم در خیابان اصلی هست که کافه هم دارد و چند دانشجو آن را می چرخانند، اما آن حسی که من دنبالش هستم را نمی دهد. لج کرده ام حوصله آشنایی تازه ندارم. می خواهم همه آدم ها و دوست هایم بیایند اینجا و کت بسته در اختیار من باشند. با آنها فیلم ببینم، کتاب دسته دوم بخوانم، کافه بروم و فقط با آنها معاشرت کنم.

شهر ما فقط ۱۵ نفر ایرانی دارد که دو نفرش ما هستیم. و دو خانواده چهار نفری که استاد دانشگاه هستند، یک زن مسن تنها که گویا سی سالی هست اینجا در دانشگاه، زیست تدریس می کند. و چند دانشجوی ایرانی که من فقط دو نفر آنها را چند باری دیده ام و دختری که فقط یک بار دیدمش. نشد. من معاشرتی هستم ولی نشد که این روابط جوش بخورد. زورکی که نیست. من هم خوردم به دوره بدقلقی. آنها که فقط تقصیر ندارند.

تنها آدم ها را آنلاین در صفحه مونیتور دیده ام. همین و بس. باید اعتراف کنم کم آورده ام. یک حالت پیچیده ای دارم. هم وضعیت روابط اجتماعی ام داغون است، هم چاره ای ندارم، هم توانایی سر و سامان دادنش را ندارم و هم از همه چیز راضی ام، هم دلم لک زده برای بغل کردن چند آشنای صمیمی و حرف زدن و خندیدن و شام خوردن با آنها.

آدم ها در ویدئو چت تخت هستند، من حجم آنها را می خواهم. آنها در مونیتور بُعد ندارند، من ابعاد تن آدم ها را می خواهم.

اما چیزی که در این چند ماه زندگی در گوشه شمالی آمریکا فهمیدم این بود که آدمیزاد به هرچیزی عادت می کند. حتی به هرکوفتی که ازش می ترسیده و فراری بوده.

.

یادم بماند

2011-05-06T01:18:00.003-04:00

روزهایی که دو قلب در بدنم می تپد.

2011-05-04T03:44:00.001-04:00

بهار شد و هوا گرم نشد
فصل هم فصل های قدیم

.

همین الان

2011-04-28T15:19:00.006-04:00

یه جوری از قصد فشرده می شینم تا بیشتر تکون بخوری! آره، مرض دارم. لابد جات تنگ می شه وقتی به جلو خم می شم تا تو بیشتر وول بزنی و کش و قوسی بیای. اما نکنه یه وقتی له بشی اون تو؟ می شه یه ذره تحمل کنی تا من هم یه کم مادرانه لذت ببرم. خوبه! خیلی خوبه!... آها... ادامه بده... اینه...! مور مورم می شه و از ته دل خنده ام می گیره. آدمیزاد چه چیزها که در زندگی تجربه نمی کنه.

ظهر هشتم اردیبهشت نود
.

زندگی در همه ی جهان

2011-04-24T00:23:00.006-04:00

کره ی زمین به طرز مسخره و خنده داری می چرخد. بچرخ که ما هم به این چرخش تو خوش ایم.

مدت هاست که روزهایم را با عصرهای تهرانی ها و دبی ای ها آغاز می کنم. دیگر می دانم از رختخواب بیرون زدن من، غروب دوستانم در دبی و تهران است، بعضی ها پیام می گذارند که بعد از شام می آیند تا کمی آنلاین گپ بزنیم. بعد از ناهار من، برو بچ شب زنده دار کوآلالامپور در فیس بوک، گودر، جی تاک و اسکایپ از خودشان رد پا می گذارند. وقتی مطمئن می شوم همه اهالی شرق خوابیدند، من هم می روم ظرف ها را می شویم، خانه را تمیز می کنم، کتاب می خوانم و سریال ایرانی می بینم. حالا، بچه های تورنتو از سر کار و دانشگاه برمی گردند و چند ساعتی با آنها مشغولم. نیمه شب من که می شود، تهرانی ها و دبی ای ها تازه روز را شروع کرده اند و فرصت برای اینترنت زیاد ندارند. در عوض اهالی مالزی که روز را به نیمه برده اند، شب های من را با لینک ها، عکس ها و چیزهایی که از خودشان در این دنیای مجازی می گذارند، پر می کنند. و گهگاهی ویدئو چت. من هم از آفتاب آنها لذت می برم در تاریکی شب های سرد اینجا. من می خوابم تا آنها روزهایشان را به شب برسانند. زمین باز دور می زند، آفتاب را به ما می رساند و داستان دوباره از نو...

.

.

2011-04-23T04:04:00.002-04:00

وقتی ذهنم هذیانی می شود، به این فکر می کنم که تکلیف حرف هایی که هیچ وقت زده نمی شوند، رویاهایی که هیچ وقت محقق و رازهایی که هیچ وقت فاش نمی شوند، چه می شود؟ بعد تصورشان می کنم. در یک تاریکی مطلق، چیزهایی معلق اند در خلاء. این چیزها همه حرف ها، رویاها و رازهایی هستند که وجود دارند، اما در عین حال موجودیتی هم ندارند!

.

2011-04-20T19:31:00.003-04:00

در چهار سالی که در دبی زندگی کردم، عباس کیارستمی نکرد بیاید و کارگاه فیلمسازی برگزار کند، عدل الان که از این شهر زده ام بیرون باید این اتفاق می افتاد؟ بخت ما اگر بخت بود، دسته خر هم برای خودش درخت بود.

.

معجزه

2011-04-14T17:44:00.005-04:00

من به معجزه اعتقاد دارم. دلیلش هم برای خودم است و اصلا خوش ندارم کسی وقت بگذارد تا به من ثابت کند که معجزه ای در کار نیست. تشخیص معجزه هم با خودم است. هرچه را حس کنم معجزه است، معجزه می دانم. سعی هم نمی کنم به دیگران معجزه هایی را که باور دارم، بازگو کنم. یا آنها را به معجزه مومن کنم. البته از این دسته آدم ها هم نیستم که هر چیزی را در زندگی معجزه می دانند.

اما معجزه برای من یک ویژگی مهم و اساسی دارد؛ سرعت و شتاب در تحقق. با این حال هنوز نمی دانم اتفاقی که چند سال طول می کشد تا بیفتد، معجزه حسابش بکنم یا نه؟

معجزه ای مزه می دهد به آدم که در چشم بهم زدنی رخ دهد، اینکه پدر از روزگارت در بیاورد تا بیفتد که هنر نیست. هنر هم که باشد، مسلما معجزه نیست.

.

بزن عقب

2011-04-13T16:32:00.004-04:00

در فیلم کنعان مانی حقیقی، صحنه ای هست که مینا (ترانه عیلدوستی) از مطب دکتر ناامید، عصبانی و شوریده بیرون می آید و سوار ماشین می شود و هنوز جلو نرفته، ماشین باربری از رو به رو می آید و بوق می زند و او سرش را بیرون می آورد و فریاد می زند، «یک طرفه است، آقای محترم!» مرد دیگری جلو می آید و می گوید «خانم بزن عقب، مگر نمی بینی بار خانه مردم را آورده!» خواهر مینا (افسانه بایگان) هم وادارش می کند که «بزن عقب مینا!»

مینا با چهره ای که انگار زور به او وارد شده، دنده عقب می گیرد. از این زور اشکش هم در می آید!

سخت است وقتی آدم می خواهد جلو بتازد، اما مانعی باشد و نخواهد دنده عقب بگیرد و چاره دیگری هم نباشد.

.

حسرت به دل

2011-04-09T21:49:00.004-04:00

برای من موفقیت یعنی جایزه گرفتن. با این حساب هیچ موفقیتی در زندگی کسب نکرده ام. چون جایزه ی دندان گیری تا به حالا نگرفته ام، غیر از چند تا جایزه ناچیز در مدرسه! افسرده می شوم وقتی می بینم جایزه ای نبرده ام.

پ.ن: نویسنده تحت تاثیر خواندن اخبار جوایز سینمایی قرار دارد هم اکنون

.

نوستالژی

2011-04-02T17:15:00.003-04:00

تو اتاق مامان اینا نشسته بودم. از تلویزیون آهنگی پخش می شد. پاییز بود. ترم اول دانشگاه بودم. مانتو سیاه به تنم و مقنعه به سرم بود. تا یک ربع دیگر باید راه می افتادم و کوچه را تا ته می رفتم و تاکسی ونک می گرفتم. از ونک هم باید خطی های امیرآباد را. آهنگ به انگلیسی بود. می خواند. تازه انگلیسی ام به حدی بود که می توانستم با بعضی آهنگ ها حس بگیرم. نور آفتاب آبان ماه بود به گمانم که اتاق را روشن کرده بود. من ۱۹ ساله بودم با مقنعه سیاه و ابروهایی دخترانه. آهنگ می خواند و چیزی را در روحم خط می انداخت. این کنده کاری هنوز هم در جانم برجسته است. همان سه دقیقه آهنگ چه کرد که این همه سال هنوز وقتی به گوشم می رسد، می رود به لایه های کهنه ی من. یادی می آید و دوباره درگیرت می کند. تو را می برد به آن اتاق خانه در آبان ماه که آفتاب بی جانی داشت...

.

.

2011-03-29T13:21:00.005-04:00

از یک زمانی جهت زندگی رو عوض کردم. روزش یادم نیست ولی ماهش را چرا. چهار سال پیش بود که این تحول با یک تلنگر شروع شد. یک زمانی فکر می کردم باید مسایل گنده اجتماعی و فرهنگی ایران و جهان را حل کنم و همه ذهنم این بود که کار بزرگی انجام دهم. اما از یک زمانی دیگر برایم مهم نیست. راضی ام که اینطوری شده ام. همین که تنهایی بنشینم و موسیقی گوش بدهم و گهگاه عکسی بگیرم از حل مسایل گنده جهان برایم لذت بخش تر است. چه خوب شد که دیگر آن همه جدی نیستم در زندگی.

.

نوروز ۹۰ رسید

2011-03-20T17:00:00.003-04:00

خب! پرونده هشتاد هم بسته شد. چه خبر بود این ده سال. مهم ترین اتفاقات و ماجراهای زندگی ام در این دهه رقم خورد. هم خوب بود هم بد هم سخت هم شیرین، اما مهم این است که زندگی ام جهت یافت و معنی روشن تری پیدا کرد.

سال ۸۹ هم تموم شد. دوستی نوشته بود سالی که گذشت خاکستری بود. برای من هم ترکیبی از سفید بود و سیاه. اما از حق نگذریم سفیدش بیشتر بود و رنگ سال ۸۹ برایم فیلی است تا خاکستری.

سال ۸۹ همانی شد که نوروزش رویا بافته بودم، اما سخت بود تا واقعی شود. علاقه ای هم ندارم زیاد درباره اش بنویسم اینجا، اما سختی اش خسته ام کرد که یادم می ماند.

امسال زیادتر از ظرفیتم تنها بودم. تنهایی هایم زیاد بود و بارها و بارها لبریز شدم از غم. جابه جایی ها و مهاجرت انرژی بر بود. چیزی که اصلا پیش بینی اش را نمی کردم و آمادگی آن را نداشتم. بگذریم.

سال ۸۹ هیجان شیرینی هم داشت. وقتی فهمیدم دارم شکوفه می زنم و شاخه جدیدی دارد از تنم زاییده می شود...

همین

.

2011-03-15T14:24:00.001-04:00

لعنت به مرز و هر کسی که این خط لعنتی را پررنگ تر می کند روی نقشه.

.

2011-03-11T00:54:00.003-05:00

از مجموعه نتایج زندگی: سالگرد روزهای مهم، اتفاقات مهم می افتد تا باز آن تاریخ مهم تر شود. مثل امروز.

.

2011-03-05T14:42:00.000-05:00

خانه دوست که سهل است

من نمی دانم خانه ام کجاست.

...

می ارزد

2011-03-03T15:58:00.003-05:00

داری درست می شوی. ذره ذره. آهسته آهسته. چه بر تو می گذرد در آن کیسه ی تنگ و تاریک؟ چه دردی دارد از نو ساخته شدن؟

آخ که هنوز خیلی دردها هست که باید بچشی. درد بزرگ شدن، قد کشیدن. درد فهمیدن. درد از دست دادن. درد درد درد

اما نترس! من هم درد داشته ام. قابل تحمل است. دردش می ارزد به نشستن کنار دریا و خیره شدن به آبی دریا. می ارزد به گاز زدن سیب سرخ میان تابستان های کودکی. می ارزد به راه رفتن در باغ میوه و یکی شدن با شکوفه های گیلاس. می ارزد به آغوش آدم هایی که دوستشان داری. می ارزد به شعر خواندن در شب های عاشقی. می ارزد به مهربانی کردن. می ارزد به تجربه انسان بودن... می ارزد

بهار کجایی پس؟

2011-03-02T21:14:00.002-05:00

خانه های مدفون شده زیر برف

سرمای زیر صفر

خورشید بی رمق

شاخه های تیز و خشک درخت روبه روی پنجره

قندیل های آب شده سر ایوان

انگار اینجا برای همیشه زمستان می ماند

لعنت به این فصل

که جز مرگ هیچ نشانی ندارد

.

2011-02-21T14:41:00.003-05:00

دلم برای خودم تنگ شده. برای خود چند سال پیشم. برای من دوازده سال پیش. برای سادگی های آن زمان. برای نترس بودن هایم. برای بی شیله پیله بودنم. برای هیجانات دوره نوجوانی. برای روزهای عشق پنهانی. برای ندانستن اینکه چه می شود زندگی ام. برای بی تابی برای بزرگ شدن. برای شب هایی که سرم پر بود از رویا...

امروزم آینده آن روزها بود.

بوی تعفن این حکومت داره خفه ام می کنه

2011-02-16T23:58:00.004-05:00

براش نوشتم: چه خبر شده این مملکت؟ کثافت برداشته این دولت رو.

برام نوشت: هر بار فکر می کنم که دیگه اینا از این وقیح تر نمی شن، باز می بینم نه اینا تو وقاحت رو دست خودشون هم بلند می شن.

نامه مادر به فرزند

2011-02-08T22:58:00.002-05:00

امروز دیدمت. آخ که چقدر به یاد ماندنی شد آن لحظه ها. عزیزی. همه وجودت عزیزه. مراقب خودت باش. از امروز حالم که بد می شه و دیگه رمق برایم نمی مونه، یه دلیل محکم دارم، تو.

2011-02-06T01:38:00.002-05:00

دلم یا «گیر» می شه، یا «تنگ». گندش رو در اوردم با این وضع زندگی کردن.

دل تنگی های نیمه شب زمستان سرد امسال

2011-01-31T00:23:00.005-05:00

عکست را دیدم و حسابی دلم برایت تنگ شد. به همین سادگی و به چه سختی برای دل من. دورغ گفتم! اول دلم تنگ شد، رفتم از میان عکس هایت، آن را که خیره شدی به دوربین انتخاب کردم و بعد دلم درست و حسابی تر برایت تنگ شد. چیزی میان آن عکس و دل تنگی های بی پایان من هست که باید کشف شود. چیزی در آن نگاه خیره ی سرد که انگار حرفی ندارد و تمنا دارد که من را هم به سکوت وادارد.

اول دل تنگ می شوم و بعد به سراغ تماشای چشم های تو می آیم یا اول عکس را می بینم و دل تنگی امانم را می برد؟ اهمیت این مساله از کشف ذرات اتم و اخترک های آسمان بیشتر نباشد، کمتر نیست.

عاشقیت نرسیده

2011-01-25T22:53:00.004-05:00

قلبی که من امروز صدایش را شنیدم، روزی عاشق می شود و برای کسی تندتر از همه می تپد. یک روزی از روزها همان زمانی که وعده دیدار گذاشتی، در سینه ات محکم تر می کوبد. این قلب، یک شبی از شب ها به یاد کسی که عاشقش شدی، نفست را هم تنگ می کند. خواستم بدانی آن که زیادتر از همه دوستش داری، تپیدن قلب تو را در دست می گیرد و من از امروز به آن روزها و شب های عاشقی تو احترام می گذارم.

آخرین روزهای سی سالگی

2011-01-21T01:14:00.002-05:00

در سی سالگی، وقتی از خودم دیگر ناامید شدم، به فکر فرزند داشتن افتادم.

برای ۳۰ دی ۱۳۷۷

2011-01-20T13:11:00.002-05:00

روزی که به مردی برخوردی

که یاخته های تن ات را به شعر بدل کند

و با پیچش موهایت شعر بسازد

روزی که به مردی برخوردی

که قادرت کند مثل من

با شعر حمام کنی

سرمه بکشی

و موهایت را شانه کنی

آن روز می گویم: تردید مکن

با او برو

مهم نیست مال من باشی یا او

مهم این است مال شعر باشی

نزار قبانی

2011-01-15T02:34:00.001-05:00

در سی سالگی یاد گرفتم که دیگر هیچ وقت به سرزمین سردی که هیچ دوست و آشنایی ندارم، مهاجرت نکنم.

...

2011-01-01T02:32:00.006-05:00

صدای رعد را می شنوم، اما برق را نمی بینم. باران رگباری می بارد و باقی مانده برف های سیاه خیابان را می شوید. اتاق تاریک است و عمیقا احساس تنهایی می کنم. کیلومترها آشنایی در این نزدیکی ها نیست. چرا این همه تنهایم؟

سال نوی میلادی آغاز شد در میان غریبه ها. چرا این همه دورم؟

صدای آسمان ترسناک تر می شود و تنهایی من دردناک تر. می خواهم ناله کنم. چرا این همه غمگینم؟

دردی در دلم می پیچد و خوشی اندکی با خودش می آورد. چرا این همه شادی کم دارم؟

...

اگرها

2010-12-29T03:11:00.004-05:00

اگر اون روز گوشی تلفن رو برداشته بودم و زنگ زده بودم، اگر چمدون رو بسته بودم و ناقابل هشتصد هزار تومن می دادم واس بلیط هواپیما، اگر اون شب می گفتم بیاد پیش من که تنها نباشم، اگر دیرتر می یومدم، اگر همونجا وسط پارکینگ آشنایی می دادم، اگر اون کار مزخرف رو ادامه می دادم، اگر بهم ایمیل نمی زد، اگر دعوامون نمی شد، اگر باهاش دوست نمی شدم، اگر اون ایمیل انقلابی رو نمی زدم، اگر یه سری ها رو حذف نکرده بودم، اگر حقیقت رو به اش می گفتم، اگر اون همه پول واس خرید ماشین نمی دادم، اگر اون روز نمی رفتم محل کارش، اگر زندگی رو ول نمی کردم و برم اون سر دنیا،... زندگی ام یه جور دیگه ای بود.

آدم باید همه «اگر»های مهم زندگی اش رو یادش باشه، یه جایی به درد می خوره

2010-12-25T23:41:00.002-05:00

و اینگونه است که زندگی کسی از نو شروع شده و من از فاصله خیلی نزدیک فقط شاهد آن هستم. همین

.

2010-12-24T16:28:00.003-05:00

فصل من زمستان نیست. زاده زمستان و برف ام، اما روحم هیچ اثری از سرمای زمستان ندارد. گرمای آفتاب می خواهم و سبزی درختان انبوه. رطوبت استوا می خواهم و سوزش خورشید. کجاست گرما؟ چقدر راه هنوز مانده تا بهار؟

این روزها

2010-12-16T23:46:00.003-05:00

بی خوابی های شبانه، روزهای کشدار تنهایی، عصرهای مچاله شده گوشه مبل، روشنایی نور تلویزیون، هراس از آمریکایی شدن، همبرگر گیاهی، در اندیشه سال دیگر همین موقع، بی کتابی، نبود شعر، در حسرت رفیق، سوز سرمای صندلی، برف یخ زده روی پنجره، بوی نان تست شده، دل تنگی برای نان سنگک، یاد پل صدر ورودی مدرس، کوچه خالی محله ما

دنیای جدید

2010-12-12T02:12:00.003-05:00

هرچی بیشتر پیش می روم، بیشتر به «طراحی داخلی» علاقه مند می شوم. چرا؟ چون به زندگی نزدیک می شوم. چون به رنگ، به حجم، به فضا، به ترکیب بندی، به پارچه، به چوب، به آیینه، به گلدان، به نو شدن، به نو کردن، به لذت، به بهتر شدن، به سادگی... نزدیک تر می شوم.

خوشحالی

2010-12-08T01:58:00.002-05:00

پوست اول را چند روز پیش انداخت، وقتی از خوشحالی گفت که در پوست خودش نمی گنجد. امروز هم باز خوشحالی جا نشد و راهی جز چشم برای بیرون ریختن پیدا نکرد.

.

2010-12-04T00:17:00.001-05:00

.کنجد.

زنی میان جمع

2010-11-28T03:17:00.005-05:00

زیبا بود. این را خودش هم می دانست. یواشکی ابروهایش را تمیز می کرد. از مادرش می ترسید و رابطه خوبی با خواهرش نداشت. مغرور بود. غرورش که از دانستن زیبایی اش آب می خورد، روی حرکت ماهیچه های صورتش اثر می گذاشت. ابروهای کمانی اش هنگام حرف زدن، بالا می رفت. هیچ وقت جرات نکردم رو در رو زیبایی اش را ستایش کنم. می دانم که از نظر خیلی های دیگر او یک دختر معمولی بود و همین اذیتش می کرد. بارها به من گفته بود که در هر مجلسی می خواهد همه نگاه ها به سوی او باشد. قدش کوتاه و لاغر اندام بود. خوش لباس نبود ولی همیشه تاپ می پوشید و رژ لب می زد. خودش را بیشتر از آن چه بود، فعال و اجتماعی نشان می داد. در نگاه خیره اش چیزی بود که از من انرژی می برد. جبهه می گرفت، سنگر مقابل من ساخته بود. من هم ساخته بودم. هرچقدر هم تلاش کردم و کردیم هیچ وقت سنگرها خراب نشد.

.

2010-11-27T18:13:00.002-05:00

در سی سالگی باورم شد هرچقدر هم دوست قدیمی ارزشمند باشد، اما تو را آنطور که در گذشته بوده ای، می بینند و در گذشته نگه ات می دارد. خود جدیدت را تا بشناسد و بپذیرد، اینقدر زمان می برد که تو دیگر دوست های جدید پیدا کرده ای.

2010-11-27T18:11:00.001-05:00

در سی سالگی دانستم که به آدم هایی که تلنگرهای محکمی به من زده اند، احترام بیشتری بگذارم. این آدم ها نگذاشتند مرداب بمانم.

روزهای ابری

2010-11-18T15:30:00.005-05:00

برگ های درخت حیاط پشتی همه ریختند. وقتی به این خانه آمدم، درخت پر بود از نارنجی و قرمز که نور خورشید آن ها را طلایی می کرد. هنوز اینجا نشسته ام. هر وقت راه را گم می کنم به سراغ روز چهل و سه طلوع می آیم تا بنویسم هنوز هم سر جایم نیفتاده ام. هنوز هم انگار بیراه می روم و یا اصلا نمی روم. در مبل فرو رفته ام و فکر می کنم. به ابتدایی ترین چیزها. اسمم چه بود؟ کجا به دنیا آمدم؟ چطور بزرگ شدم؟ چه شد سر از اینجا در آوردم؟ آدم هایی که می شناختم چه شدند؟ تنهایی چیست؟ خدا که بود؟...

هوا تا می تواند دلگیر است. به آفتاب پرست می مانم. می توانم خورشید را تا هر وقت که می تابد پرستش کنم. هر وقت آفتابی بیفتد روی تخت، برهنه می شوم تا گرمم کند. پایم را دراز تر می کنم تا نورش هدر نرود. باید برای روزهای بی آفتابی آماده شوم. اهالی شهر می گویند می شود تا ده روز هم آفتاب را نبینی!

چه لذتی بهتر از تماس نور آفتاب با پوست تن در زمستان.... از این لذت محروم می شوم؟

دو مرد دارند از کوچه رد می شوند. پنجره های خانه اینقدر پایین هست که دیده شوم. هوا هم اینقدر ابری و تیره هست که چراغ روشن باشد. دیگر از دیده شدن نمی ترسم. مدت هاست پرده ها را نمی کشم.

؛

2010-11-15T10:22:00.002-05:00

در سی سالگی مطمئن شدم بعضی از آدم ها را هرچند نزدیک و هرچند دلخراش باید از زندگی حذف کرد. این حذف کردن می تواند از لیست چت آغاز شود. بعضی ها را هم هرچند دور و هرچند سخت باید وارد زندگی کرد. این وارد کردن می تواند از فرستادن یک ایمیل ساده آغاز شود.

یاد

2010-10-30T02:18:00.003-04:00

یاد آدم ها با هم فرق دارد. یاد بعضی ها چسبندگی دارد. انگار به در و دیوار خانه، به دکمه لباس، به لیوانی که از آن آب خورده اند و سلول های دست آدم می چسبند که هر چه بسابی پاک نمی شود. مقابل، یاد بعضی ها سبک و رهاست. گاهی می آید و گاهی می رود. یاد بعضی ها سنگین و با ابهت است، کوتاه به سراغ آدم می آید و اثرگذار صحنه را ترک می کند. بعضی ها یادشان شورآفرین است و با ضربان قلب آدم در رابطه اند. یاد بعضی ها هر چه می گذرد، زشت تر و متعفن تر می شود. یاد بعضی ها موسیقی دارد. یاد بعضی ها با لبخند می آید و برق چشم. یاد بعضی های دیگر انرژی می برد از آدم و جز آزار چیزی باقی نمی گذارند. بعضی ها یادشان نمادین است، سیگار، رژلب، کیف پارچه ای، پوست سفید، ابروی پیوسته، انگشت های کشیده، صدای خنده، اتوبان صدر، ساعت مچی، گل آفتابگردان...

بعضی ها هم یادی ندارند. عمری با آنها باشی، یاد از خودشان به جا نمی گذارند. همین

2010-10-25T00:50:00.001-04:00

جای خواجه نصیرالدین طوسی و خیام در «ناسا» خالی.

تمام شدگی

2010-10-24T03:59:00.002-04:00

انگار دنیا تمام شده باشد. انگار هر کاری باید انجام می شده، شده و هر چیزی باید ساخته می شده، شده و اگر کاری هنوز مانده، من آدم آن نیستم که بتوانم آن را تمام کنم. یک حس تمام شدگی خاصی دارم که اگر ادامه پیدا کند، من را با خودش به جایی می برد که پیدا کردنش سخت می شود. کاش دنیا تمام نشده باشد هنوز.

2010-10-23T00:04:00.003-04:00

ماه سی ام مهر هشتاد و نه. یادم باشد.

:-|

2010-10-19T17:43:00.003-04:00

برای ساختن زندگی جدید تنبلی می کنم. این دست آن دست می کنم. کمی هراس هم دارم. هنوز دو راهی های متعدد جلوی رویم می بینم. مثل همیشه چند راهی. نمی دانم زندگی بقیه هم این شکلی است یا من هستم که هیچ وقت خدا زندگی ام در یک جاده مستقیم ادامه ندارد. همیشه راه های دیگر هم چشمک می زنند و نمی گذارند همین راهی که درش هستم را تا ته بروم. تصادفا آدم از این شاخه به آن شاخه پری نیستم، اما انگار همیشه بهتری هم هست و چشمم دنبال آن بهتر است. کشور بهتر، شهر بهتر، خانه بهتر، کار بهتر، دوستان بهتر،...

2010-10-16T00:18:00.002-04:00

باید خودم را برای زمستان آماده کنم. باید آذوقه در خانه داشته باشم. باید لحاف گرم تهیه کنم. باید لباس های پشمی ام را از توی چمدان قدیمی بیرون بیاورم. باید برای شب های طولانی زمستان، آش شلغم بپزم تا دو تایی دور میز آشپزخانه بخوریم و گرم شویم. باید کفش های عاج دار بخرم تا روی برف محکم راه بروم. باید برای سوز سرمای زیر صفر خودم را آماده کنم. باید از زوزه باد و کوران نیمه شب نترسم. باید تا می توانم آفتاب ذخیره کنم. باید شیر داغ کنم و کنار پنجره از سکوت بارش برف لذت ببرم. باید افسرده نشوم و با زمستان صمیمی شوم. باید بدانم شاید چند روز آفتاب را ممکن است نبینم. باید یادم باشد بهار هم می آید. دیر و زود دارد، سوخت و سوز ندارد.

2010-10-12T11:25:00.003-04:00

کنتور می اندازم. از صفر شروع می کنیم. این چهارمین مهاجرت در زندگی سی ساله ام است. قصد دارم آخرین باشد و ماندگار شوم. دوست دارم شیرجه بزنم به عمیق ترین نقطه زندگی روزمره و بقیه عمر را آنجا بگذرانم.

دل + تنگ

2010-10-06T12:22:00.004-04:00

قانون «دلتنگی» به قانون ماده و انرژی می ماند. از بین نمی رود، تنها دلتنگی برای فردی به فرد دیگر جابه جا می شود. همیشه‌ی خدا دل باید تنگ کسی باشد. نباشد، نمی شود انگار. دلتنگی این یکی تمام نشده، آن یکی شروع شده است.

پاییز تورنتو

2010-10-02T00:47:00.000-04:00

.

2010-10-01T01:15:00.000-04:00

رهای رهایم. قطعیتی ندارم. موقتی ام. بی جا و مکان. آدرس ندارم. شغل ندارم. گذشته را در کیسه زباله چپاندم و انداختم دور. آینده را کارتن کردم، داده ام کارگوی هوایی، برسد همان زمان که باید بیاید. برای چیزی و کسی از خواب بیدار نمی شوم. سبکم. آدمی در این اطراف، کنارم نمی خوابد. نه من می خواهم، نه کسی می خواهد. تنهایم. شماره تلفن ندارم. زندگی ام در چمدانی خلاصه می شود. در مختصات زمانی جا ندارم. قانون نیوتن برم جاری است، می توانم تا ابد همینطور بمانم و اگر نیرویی بهم وارد شود، تا بی نهایت بروم. انگار ته وجودم را لا‌ی روبی می کنند و عمیق می شوم. یاد چند دوست دور و نزدیک در ذهنم هست. همه برایم مجازی اند. آدم واقعی ها را باید لمس کرد.

زنی میان جمع

2010-09-30T22:42:00.003-04:00

چهره اش دخترانه گی ساده ای داشت که دوست داشتنی اش می کرد. جدی بود حتی وقتی از روی شیطنت لبخند می زد. هیچ وقت ندیدم ابروهایش نامرتب باشد. ناخن هایش همیشه کوتاه بود. لباس های ساده می پوشید و اساسا زنانگی سکسی نداشت، چه در انتخاب کفش و چه در آرایش مو و صورت. به ندرت رژ لب می زد و با مداد چشم نسبتی نداشت. اهل پیرایش بود تا آرایش. موهای دستش را نمی زد. موهای براق مشکی بلند که هیچ وقت خدا مدل نداشت. یا گوجه می کرد یا دم اسبی می بست. لباس های گشاد بیشتر می پوشید. هیچ وقت برجستگی های بدن او را ندیدم. مردها را دوست داشت و همیشه در پی یافتن مردی بود که او را درک کند و در عوض، او برای آن مرد خوشبخت، بهترین و گرم ترین زندگی را فراهم کند.

چهارم مهر - چهار بامداد - تورنتو

2010-09-26T05:14:00.002-04:00

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم

حافظ

2010-09-23T00:30:00.002-04:00

در سی سالگی یاد گرفتم در تنهایی آدم از خودش بیشتر مراقبت می کند. خودش را بیشتر در آغوش می کشد و با خودش مهربان تر است. این تنهایی در سی سالگی برای آدم خوب است.

.

2010-09-20T16:48:00.000-04:00

وقتی آن روزها می گذشت، فکر نمی کردم دلم برایش تنگ شود. روزهای تابستان ۸۷. روزهای سخت که سخت تر می گذشت. جای رد شدنش هنوز روی بدن و ذهنم مانده. درد داشت. یادش هم تیر می کشد هنوز. پوست می انداختم آن روزها و همیشه این پوست انداختن ها درد دارد. تا کهنه تر بیفتد روی زمین و لایه تازه تر جاگیر شود، زمان رنج آور می گذرد، اما می گذرد.

اعلامیه

2010-09-19T07:48:00.005-04:00

در سی سالگی دریافتم که تنها یک نفر را می توانم از صمیم قلبم، عمیقا در تمام عمر دوست بدارم، در همین حال می توانم در آن واحد مشتاق دو نفر دیگر هم باشم. همچنین می توانم پنج تا بیست نفر را بسیار زیاد و میلیون ها نفر را معمولی دوست بدارم.

بدان

2010-09-18T02:27:00.003-04:00

وقتی پیامت را دیدم، عکس رنگی در فیلکر آپلود کردم. تو همان رنگی میان سیاه و سفیدهای عکس هایم. سبز پررنگی میان سرخی آجر. تو پخته ترین رنگی... یادت رنگ می پاشد به همه چیز این زندگی رنگ و رو رفته.

مردی میان جمع

2010-09-15T00:52:00.005-04:00

سرد مزاج بود. سوز داشت حتی در روزهای گرم استوایی. دلم می خواست دستش رو شود، اما رو نمی کرد. خوش تیپ نبود. جذابیتش از لباس و کفش آب نمی خورد. تنها یک بار با بلوز قرمز و شلوار کرم رنگ دوست داشتنی شده بود. زیاد خجالت می کشید، از تنها شدن با من پرهیز می کرد. چهره اش بارها مقابل من سرخ شده بود. احساس قدرت می کردم وقتی عصبی می شد. شعر می گفت، اما کسی از شعرهایش خبر نداشت. تنهایی هایش را برای خودش نگه می داشت. اهل جار زدن نبود. باورم این است که چهره واقعی اش را پنهان می کرد. من در پی راز زندگی اش بودم، اما رازی نبود و اگر بود خوب می دانست نباید لو دهد. به خط بریل می مانست برای کوری چون من. یک ثانیه هم نگذاشت دست بکشم برش... اینچنین آدمی بود.

مردی میان جمع

2010-09-14T15:54:00.007-04:00

به دست هایش زیاد خیره می شدم. به بند بند انگشتانش. وقتی سیگار می پیچید. وقتی سیگار را بالا می برد و وقت هایی که یادش می رفت سیگار در دست دارد. لاغر بود. پاهایش باریک بود و نحیف به نظر می رسید. هرچند به خاطر آب جو خوردن زیاد، شکم برجسته ای داشت. از جذابیت های مردانه بویی نبرده بود، نه قد بلندی داشت و نه جثه ای تنومند. چهره اش جدابیتی داشت که گهگاه نگاه زنی را به دنبال خودش می کشاند. این را وقتی فهمیدم که باهم در خیابان تنها راه می رفتیم و از دور، نگاه دخترکانی را می دیدم که او را زیر نظر دارند. همیشه درد معده داشت و از سوزش های دستگاه هاضمه اش زیاد رنج می برد... اینچنین آدمی بود.

مردی میان جمع

2010-09-14T14:26:00.005-04:00

نگاهش تو خالی بود. گردی چشمش کوچک بود و سفیدی اش بیشتر جلب توجه می کرد. همیشه فکر می کردم وقتی رو در رو ببینمش، نگاهش را بخوانم، اما یا سواد من نکشید یا او چیزی برای خواندن نداشت. خیلی لایه داشت. نمی شد و نمی گذاشت راحت او را ببینم. یک بار در کافه ای گیرش آوردم و از زیر زبانش بعد از دو ساعت حرف کشیدم. او هم کمی از خودش و از آنچه فکر می کند گفت. وقتی از خودش می گفت عصبی می شد و سیگار می کشید. هیچ وقت نگذاشت دورنش را واضح ببینم. حسش را بفهمم. از آن آدم هایی بود که آدم را وادار به سکوت می کرد. با این آدم ها بودن، درد تنهایی را چند برابر می کند. طوری برخورد می کرد که تو هم حرفت بند می آمد. پای خنده و مسخره بازی که می شد، ول کن نبود و همه را به خنده می انداخت. اما عجیب است که آنچه از خودش در ذهن من باقی گذاشت، غمی بود که در همان دو سیاهی کوچک چشمانش پر پر می زد... اینچنین آدمی بود.

مردی میان جمع

2010-09-14T14:12:00.007-04:00

پیرتر از سنی بود که دیدمش. سفیدی لابه لای موهای قهوه ای سوخته اش این را نشان نمی داد، عمق نگاهش فریاد می زد که بیش از سن و سالش فکر می کند. چند وجهی بود. هر دفعه طوری خودش را نشان می داد که همه معادلات من را بهم می ریخت. گاهی گیرا بود و گاهی نمی شد لحظه ای تحملش کرد. در جمع آدمی می شد بیگانه و در تنهایی دوستی بود که انگار صد سال است با او نشست و برخاست داشته ام. در سه دقیقه اول که با او بنشینی و حرف بزنی، دست کم از دو نویسنده حرف خواهد زد. از آن آدم هایی است که اگر رو دورش باشد، تو را با اعتقاداتت، دار می زند و بحث را به جایی می رساند که خودت را مچل او می بینی. خوب بلد بود از اساس بهم بریزد بنیان فکری آدم را. گوشه چشم هایش به سمت بیرون کشیده شده بود. هنگام حرف زدن جذاب تر می شد... اینچنین آدمی بود.

نامه ات به دستم رسید

2010-09-09T16:23:00.005-04:00

سلام مریم عزیزم

دوست قدیمی و هم بازی دوران کودکی و هم صحبت دوره نوجوانی

دلم برایت تنگ شده

با فاطی و فائزه خیلی یاد اون روزها را می کنیم

یاد خنده های مریم که تمام نمی شد

یاد عروس بازی ها

یاد نمایش بازی کردن ها

خیلی حرف ها بود که دوست داشتم باهم بزنیم، فقط این نامه را نوشتم چون می دانستم سارا به دستت می رساند. ظاهرا ایمیل هایم بهت نرسیده. لطفا اگر رسیده جواب بده

عکسم را هم دادم به سارا که قیافه ام را فراموش نکنی

دوستت دارم

----

از «ا»، بیست و هشتم مرداد سال هزارو سیصد و هشتاد و نه

2010-09-06T19:43:00.002-04:00

در سی سالگی باورم شد همانقدر که شادی ها موقتی اند، رنج آدمی بی انتها و دائمی است.

|

2010-09-06T01:39:00.001-04:00

آدم ها به دو دسته کلی تقسیم می شوند: آنهایی که خوش عکس اند و آنهایی که خوش عکس نیستند.

2010-09-04T23:30:00.002-04:00

من آدم خوش شانسی هستم با تو زیر باران سیگار کشیدم.

جادو

2010-09-04T01:16:00.005-04:00

دوست دارم دستم را در چشم هایش فرو کنم و نگاهش را بردارم و با خودم بیاورم خانه، بگذارم روی میز تا ساعت ها به من نگاه کند و من لذت ببرم.

2010-08-30T23:37:00.001-04:00

ای «صبر» لعنتی تا کی باید بکنمت؟

->

2010-08-29T08:56:00.000-04:00

دو روز در مونترال

2010-08-29T00:21:00.001-04:00

و تو ندانستی برای کشیدن یک سیگار چقدر تنها ماندم.

...

2010-08-24T12:27:00.005-04:00

خیلی تلاش می کنم به روی خودم نیاورم، اما عجب رنج سهمگینی دارد این زندگی. رنج طاقت فرسای بی پایان که ذره ذره آدم را نابود می کند. چقدر در برابر این رنج، ضعیف هستم. حتی گاهی گرمای آفتاب و تماشای درخت هم کارگر نیست که لحظه ای این غم را فراموش کنم.

*

2010-08-23T01:18:00.002-04:00

در سی سالگی فهمیدم این تو بودی که من را نجات دادی، نه من تو را.

نامه ات رسیده

2010-08-22T00:55:00.010-04:00

سسسسسسسسسلللللللللام مریم گلی جان

خوبی عزیز جان. روزگار بر وفق مراده که ایشالا...

من این روزا خیلی قاطی پاتی ام اما خوبم شکر

خیلی به یادت هستم

اگه کی ال بودیم می یومدم داوطلبانه می شستم روی اون مبل قرمزه گوشه اتاقت و کلی چیز برات
تعریف می کردم.

چیزهایی که دیگه چیزی کم از یه رمان پست مدرن عجیب غریب
نداره :))) فکر کنم با رمانم خیلی حال می کردی...

دلم برات خیلی تنگ شده
و البته برای ممدآقا جان... عجب روزهایی داشتیم. خیلی یادشون
می افتم... می دونی که برای من کی ال با تو یه رنگ دیگه داشت... مراقب خودت
باش...

ایشالا خدا قسمت کنه و دوباره یه دل سیر ببینمت. تا اون روز به خدا می سپرمت

ارادتمند شما تا ابد

---

از «ف»، بیست و یکم فوریه دو هزار و ده

نامه ات رسیده

2010-08-22T00:47:00.009-04:00

سلام كثافت واقعی
:)
خوبی؟ تو كجايی؟
شنيدم دوباه سوار طياره شدی رفتی اروپا؟
هوووووووووووم
خوش‌به حال اروپا
و لعنت به چيزایی كه دوباره بودنت رو تو ايران از من دريغ كرد

چند روز پيشا يه اس‌ام‌اس زدم بهت كه دليور هم شد
بعد هيچ جوابی ازت بهم نرسيد

مجددا: خوبی؟
ديشب كلی خوابت رو ديدم
:)

---

از «م»، هفدهم می دو هزار و ده